نماینده کمیسیون اجرایی آزادی گروگانها همراه با یک نماینده الجزایری بر روی پلکان پرواز ایستادند و نام هر کدام از گروگانها را که وارد هواپیما می شد. بر روی فهرست اسامی گروگانها علامت می زدند.

عاقبت در حوالی همان ساعاتی که ریگان سوگند ریاست جمهوری را قرائت می کرد هواپیمای حامل گروگانها از فرودگاه مهرآباد به پرواز درآمد. مقصد هواپیما یکی از پایگاه های نیروی هوایی آمریکا در آلمان غربی بود. در آنجا سایروس ونس وزیر امور خارجه پیشین در انتظار ورود گروگانها بود. والتر ماندیل، ادموند ماسکی ویلیام میلر لوید کاتلر، همیلتون جردن و جودی پاول که همگی مقامات کاخ سفید و اعضای کابینه کارتر بودند، در فرانکفورت به استقبال گروگانها رفتند گروگانها باید چند روزی را در آلمان غربی می گذراندند و سپس رهسپار آمریکا می شدند.

ماجرای تسخیر سفارت آمریکا به سر آمده بود. دولت ایران هم تعهدات خود در بیانیه های الجزایر را انجام داد و باید پایبندی دولت آمریکا به تعهداتش را رصد می کرد؛ لیکن ضعف حقوقی بیانیه های الجزایر اندک اندک رخ نشان داد. دولت آمریکا برخی از بندهای توافق شده را نقض می کرد یا به اجرا در نمی آورد و دولت ایران ابزاری برای الزام دولت آمریکا در دست نداشت. اولین مذاکره و توافق با آمریکا بیش از آن که دستاورد داشته باشد تجربه داشت. تیم تازه کار جمهوری اسلامی دریافته بود بیانیه های الجزایر مملو از حفره های حقوقی و دامهای دیپلماتیک است. هرچه بود تیر از چله کمان جسته بود و راه بازگشتی وجود نداشت. آنچه باقی مانده بود تجربه گرانبهایی بود که در توافق با واشنگتن کسب شد توافق نامه های آمریکا سرشار از حفره های حقوقی است بندهای آن تأویل پذیر هستند و مناطق مبهم و مسکوتی در آن برجا می ماند.